Sanktuarium Madonna del Sasso w Orselinie, nad miastem Locarno, jest głównym celem pielgrzymek w mieście i jest jedną z najważniejszych Sacro Monte (świętej góry) we włoskiej części Szwajcarii.
Z powstaniem sanktuarium wiąże się historia związana z wizją Matki Boskiej z Dzieciątkiem Jezus na rękach, której doświadczył brat franciszkanin Bartolomeo d’Ivrea w nocy z 14 na 15 sierpnia 1480 r. Postanowił on w Sasso wybudować miejsce zadumy. Tak powstały dwie małe kapliczki. Obie w krótce zostały rozbudowane a następnie w ich bliskiej okolicy, powstał klasztor.
Na drodze do powstałego wcześniej Sanktuarium Madonna del Sasso prowadzącej z Locarno, przez wiele lat powstawały kolejne kapliczki. Było ich co najmniej kilkanaście. Do współczesnych czasów przetrwały dwie grupy rzeźb z terakoty, które przypisuje się Francesco Silva di Morbio. Przedstawiają one Ostatnią Wieczerzę i Zesłanie Ducha Świętego. Dziś do kościoła można dotrzeć szlakiem Drogi Krzyżowej lub wjechać kolejką linowo-szynową Locarno.
Wejście do Sanktuarium prowadzi nas na dziedziniec z widokiem na pomieszczenia mieszkalne mnichów. Naprzeciwko znajduje się kaplica z gotycko-lombardzkim ołtarzem z XV wieku przedstawiającym Pietę. W pobliskiej kaplicy Von Roll znajduje się grupa XIV-wiecznych drewnianych figurek przedstawiających scenę cierpienia w Grobie Świętym. Wchodząc po schodach dochodzimy do kaplicy Ostatniej Wieczerzy wykonanej z terakoty, przypisywanej Francesco Silva di Morbio (pierwsza połowa XVII w.). Ostatnie schody prowadzą do kościoła i dziedzińca. Stąd po horyzont rozciąga się rozległa panorama na Locarno, Jezioro Maggiore i góry
Sacro Monte w Sasso to kompleks architektoniczny, który obejmuje kościół Zwiastowania, Via Crucis - ścieżkę kaplic, bazylikę Madonna del Sasso i klasztor.
14 sierpnia 1880 r. Kapituła Watykańska pod przewodnictwem papieża Leona XIII ukoronowała czczony wizerunek Madonny z Sasso. Odbyło się to 400 lat od objawienia maryjnego w tym miejscu.
W całkowicie odrestaurowanym w 1902 r. kościele pielgrzymkowym, można m.in. zobaczyć sztukaterie z XVII wieku, z freskami Alessandro Gorla.
Sanktuarium jest zawsze otwarte. Klucz do muzeum można uzyskać na życzenie telefonując pod numer: +41 (0) 91 743 62 65)
Cardada to fascynujące miejsce, podobnie jak podróż ultranowoczesną kolejką linową, która zabierze Cię z Orseliny z 395 m n.p.m., gdzie kończy swój bieg kolejka linowa Locarno - Madonna Del Sasso, do Cardady na wysokość 1340 m n.p.m. Dzięki 5 minutowej podróży zobaczyć można najniżej i najwyżej położony punkt Szwajcarii. Na południu - Lago Maggiore, a na zachodzie - wysokie Alpy Pennińskie ze szczytem Dufourspitze. Wszystko to ponad tętniącym życiem miastem Locarno.
System kolejki linowej Cardada Cimetta został zaprojektowany przez architekta Mario Botta i zainaugurowany w czerwcu 2000 roku Zaprojektował on stacje oraz zadbał o projekt kabiny o jej charakterystyczny kształcie - kropli deszczu. Dzięki lekkiej konstrukcji ze stali i szkła przez całą podróż można podziwiać wspaniałe widoki na Locarno i nie tylko.
W połowie ubiegłego wieku, Cardada i Cimetta były głównie miejscami docelowymi dla entuzjastów sportów zimowych, którzy wspinali się po górskich ścieżkach z nartami na ramionach. Brak transportu ograniczał dostęp do tej uroczej szerszemu gronu a jedynie nieliczni turyści i narciarze mogli podziwiać zapierające dech w piersiach widok na dorzecze jeziora Maggiore.
Na początku lat pięćdziesiątych specjalny zespół pod przewodnictwem prezesa Luigi Pedrazziniego rozpoczął ważny projekt budowy kolejki linowej łączącej Orselinę i Cardadę. Budowa pierwszej kolejki linowej rozpoczęła się w 1952 roku i zakończyła się 26 grudnia tego samego roku, ostatecznie dając każdemu dostęp do tego pięknego miejsca.
Dzięki entuzjazmowi turystów i okolicznych mieszkańców, w pierwszym roku otwarcia kolejki linowej przetransportowano ponad 68 589 osób. Ośrodek turystyczny Cardada w tym czasie znacznie się rozwinął.
Na przestrzeni lat system kolejki linowej był kilkakrotnie modernizowany. Najistotniejsze zmiany nastąpiły w 1984 roku, kiedy kabinę wymieniono na nowocześniejszą i bardziej przestronną. Następne zmiany ponowiono w 2000 roku, kiedy kolejka przeszła gruntowny remont.
Inne miejsca warte odwiedzenia: MAPA GPS: 5QGR+9Q Orselina, Szwajcaria
Nie ma chyba milszego i wygodniejszego sposobu by dostać się do Sanktuarium Madonna del Sasso w Orselinie, które góruje nad Locarno. Mam już pewne doświadczenie w podróży podobnymi kolejkami - chociażby w Como czy Budapeszcie. Podczas mojego pobytu w Locarno, w wagonikach nie było tłoczno, ale w sezonie trzeba czekać w długich kolejkach. Uwaga! Za podróż Standseilbahn Locarno - Orselina, zapłacisz tylko gotówką a sama podróż nie jest tania. Nie masz jednak innej alternatywy, oprócz wspinaczki po schodach.
Dlaczego krowy biegają po łąkach z zawieszonymi na szyjach dzwonkami? Dlaczego w oknach nowoczesnych budynków wciąż montuje się ciężkie drewniane okiennice? Dlaczego niektóre kolejki górskie do dzisiaj poruszają się za pomocą wiekowych mechanizmów? Bo taka jest tradycja.
Tak Agnieszka Kamińska w swojej książce "Szwajcaria. Podróż przez raj wymyślony" tłumaczy fakt używania do dziś wiekowych mechanizmów, które z pietyzmem funkcjonują także w Funicolare Locarno.
Książkę "Szwajcaria. Podróż przez raj wymyślony" możesz kupić w Empiku, a korzystając z letyshops, otrzymasz zwrot gotówki.
Historia Kolejki Locarno - Madonna del Sasso - Orselina
Wszystko zaczęło się w 1896 r. kiedy to Francesco Muschietti, Giuseppe Varenna i Domenico Rigola złożyli wniosek o koncesję na budowę kolejki linowo-terenowej prowadzącej do Sanktuarium Madonna del Sasso. Otrzymali go w następnym roku, ale ponieważ jeden z inicjatorów zmarł, a inny wyemigrował, nic się właściwie nie wydarzyło, dopóki nie utworzono nowego komitetu z inicjatywy Giovanniego Pedrazziniego. W skład nowego komitetu wszedł Domenico Rigola, jedyny ocalały z pierwszych trzech inicjatorów. Poza nim w komitecie znaleźli się Luciano i Francesco Balli. W ten sposób 19 czerwca 1903 r. powstało Towarzystwo Budowy Kolejki: Locarno - Madonna del Sasso - Orselina.
Projekt budowy kolei linowej został opracowany przez Giuseppe Martinoli, inżyniera z Blenio, a projektem technicznym zajął się Bosshard, inżynier z Zurychu, odpowiedzialny m.in. za kolejkę linową w Dolder. Po zatwierdzeniu projektów, prace zostały powierzone firmie Garavatti z Varese i niezwłocznie rozpoczęte.
Stacja początkowa kolejki została zbudowana za domem rodziny Rusca. Poza licznymi ulepszeniami technicznymi, stacja początkowa nie zmieniła się od tego czasu.
Trasa kolejki o długości 813 metrów biegnie wzdłuż rzeki Ramogna i przebiega przez trzy gminy: Locarno, Muralto i Orselina. Punktem kulminacyjnym podróży jest wiadukt z jedenastoma łukami. W tym miejscu nachylenie kolejki jest najbardziej strome i wynosi ok 30%.
Koszty budowy kolejki, szacowane na 325 000 CHF, ostatecznie wyniosły 469 965 CHF.
O tym, że ludzie stojący za budową kolejki byli dalekowzroczni, świadczy fakt, że już podczas prac myśleli o jej przedłużeniu do San Bernardo i Brè. Marzenie to spełniło się dzięki kolejce drugiej generacji - Cardada Cimetta - zbudowanej w 1952 r., którą można dostać się na szczyt góry Cimetta (1670 m n.p.m.).
Budowę linii kolejki - Standseilbahn Locarno - Orselina, rozpoczęto pod koniec 1904 r. Ukończono ją w nieco ponad rok, a pierwsi pasażerowie mogli ją przetestować już 16 lutego 1906 r.
Kolejka zaczęła działać 1 marca 1906 r. W 1907 r., czyli w pierwszym roku pełnej eksploatacji, przewieziono 116 529 osób i 611 psów. Dwa lata później liczba pasażerów wzrosła do 146 999 osób.
W ciągu ostatnich dziesięciu lat, kolejka przewoziła średnio 350 000 osób rocznie.
Charakterystyka kolejki i wrażenia z podróży
Długość trasy: 825 metrów
Przewyższenie: 173 metry
Prędkość: ok. 12,6 km/h
Pojemność wagonu: 70 osób
Sama podróż to niezwykłe doświadczenie. Wagonik powoli wspina się w górę, a za oknem dachy Starego Miasta w Locarno ustępują miejsca panoramicznemu widokowi na błękitną taflę Jeziora Maggiore i ośnieżone szczyty Alp. To krótka, ale bardzo intensywna podróż w czasie i przestrzeni.
Godziny otwarcia, rozkłady jazdy i ceny
Kolejka otwarta jest przez cały rok.
Przejazd w obie strony: dorośli 7,20 CHF, dzieci 3,60 CHF
Przejazd w jedną stronę: dorośli 4,80 CHF, dzieci 2,20 CHF
Latem lub zimą, wiosną lub jesienią, południe Szwajcarii to miejsce, które zdecydowanie warto odwiedzić. Moja zimowa podróż do Locarno gwarantowała właściwie brak turystów w tym miejscu a ceny były zdecydowanie niższe. Co prawda, poza sezonem, nie wszystkie turystyczne miejsca mogłem odwiedzić, ale nawet w sezonie (2021 rok), nie spodziewałbym się ich otwarcia z uwagi na ... trudne czasy pandemiczne.
Zanim jednak o Locarno, kilka słów o partnerze tego wpisu, czyli o firmie fotograficznej CEWE - liderze w dziedzinie obróbki zdjęć - nie tylko w skali polskiego rynku fotograficznego, ale także w ujęciu europejskim.
Marka CEWE to również twórcy CEWE Fotoksiążki, numer 1 w Europie - bowiem jest to najczęściej kupowany produkt w swojej kategorii na międzynarodowym rynku fotograficznym.
Locarno to bardzo malowniczo miasto. Przylega ono do jeziora Maggiore, największego jeziora w południowej Szwajcarii z krystalicznie czysta wodą. Spacerują tutejszym deptakiem rozkoszować się można widokiem odbijających się w wodzie góry. To tu, miejscowi Szwajcarzy najczęściej oddają się rekreacji, biegają, jeżdżą na rowerach, spacerują. Miasto to, w pewien sposób przypomina mi włoskie Como.
Locarno to także jeden z najcieplejszych regionów w Szwajcarii. Odwiedzając to miejsce zimą, nie obawiałem się alpejskich mrozów. Wszak na ulicach rosną tu palmy a klimat tu jest śródziemnomorski.
Co warto zobaczyć w Locarno?
Od czasów cesarstwa rzymskiego, Locarno było popularnym celem podróży, rozgłos jednak zyskało na początku XIX wieku, kiedy to miasto stało się ważnym europejskim kurortem. Położone w kantonie Ticino, blisko granicy z Włochami, Locarno oferuje doskonałe możliwości połączenia kultury szwajcarskiej i włoskiej.
Najpopularniejszym miejscem w Locarno jest centralny plac Piazza Grande, który jest uważany za jeden z najpiękniejszych placów miejskich w Szwajcarii. Plac Piazza Grande zabudowany jest ciągiem zabytkowych domów z arkadowymi podcieniami kryjącymi wejścia do licznych kawiarni, restauracji, galerii i sklepów. Co roku, w sierpniu, na Piazza Grande, od 1946 roku, organizowany jest słynny Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Locarno.
Niecałe 300 metrów od Piazza Grande, znajduje się zachowana cześć zamku Castello Visconteo, wybudowany w XII wieku dla rodziny Orellich, a rozbudowany w XV dla rodziny Viscontich (stąd nazwa) z Mediolanu, do którego Locarno należało. Według niektórych spekulacji przebudowę nadzorował sam Leonardo da Vinci.
Tuż obok zamku Castello Visconteo znajdują się kościoły: Santa Maria Assunta (zwany też Chiesa Nuova), kościół San Francesco d'Assisi, kościół Sant' Antonio Abate i kościół Santa Maria in Selva.
Pierwszy - kościół Santa Maria Assunta, jest jednonawową świątynią z dwiema bocznymi kaplicami i wielokątnym chórem. Pochodzi z pierwszej połowy XVII wieku. Na zewnątrz niepozorny, wtopiony nieco w sąsiednie zabudowania.
Kościół San Francesco d'Assisi sięga pierwszej połowy XIV wieku, ale oryginalna świątynia nie zachowała się, zaś kościół w obecnym kształcie, wzorowany na kościele św. Franciszka w Mediolanie, został zbudowany w latach 1538-1572.
Barokowa kolegiata Sant' Antonio Abate powstała w pierwszej połowy XIV wieku. W 1863 roku jedno ze sklepień runęło, powodując śmierć 47 osób. Po koniecznej przebudowie elewacja budynku została zmodyfikowana, nadając jej styl neoklasycystyczny.
Położony dalej na zachód kościół Santa Maria in Selva (zwany także Madonna della Misericordia) ma historię sięgającą XV wieku. W XIX wieku został częściowo zburzony - zachowano jedynie dzwonnicę i prezbiterium.
Największe jednak wrażenie zrobił na mnie nocny spacer wąskimi brukowanymi uliczkami miasta. Warto tu się zgubić.
Sanktuarium Madonna del Sasso: To absolutnie najważniejszy punkt widokowy i duchowe serce Locarno. Położone na skalnej ostrodze ponad miastem, sanktuarium oferuje zapierającą dech w piersiach panoramę na jezioro, miasto i Alpy. Można się tam dostać historyczną kolejką linowo-terenową (Funicolare), co samo w sobie jest nie lada atrakcją.
Rejs po Jeziorze Maggiore: Będąc w Locarno, grzechem byłoby nie skorzystać z uroków jeziora. Statki kursują stąd regularnie na malownicze Wyspy Brissago, gdzie znajduje się piękny ogród botaniczny, a także do urokliwych włoskich miasteczek, jak Stresa czy Cannobio.
Cardada Cimetta: Szukasz najlepszej panoramy? Koniecznie wjedź kolejką linową na szczyt Cardada Cimetta. Na górze czeka na Ciebie nie tylko spektakularny widok na całe jezioro i otaczające je czterotysięczniki, ale także platforma widokowa i huśtawka zawieszona nad przepaścią.
Kiedy Instagram pojawił się po raz pierwszy w 2010 roku, jakość zdjęć wykonanych smartfonami nie była wysoka. Dziś jest inaczej. Aparat w smartfonie Samsung S21 Ultra jest teraz na tyle dobry, że można go używać nawet w trudnych warunkach oświetleniowych.
Jeśli chcesz poprawić swoje umiejętności fotograficzne, aby móc robić świetne zdjęcia na Instagramie, dalsza część wpisu jest właśnie dla Ciebie.
1. Zrozum światło
Światło jest najważniejsze w fotografii. Zwróć uwagę, kiedy i gdzie wschodzi i zachodzi słońce. Pamiętaj, że słońce o świcie i o zachodzie rzuca najdelikatniejszą poświatę. Ostre promienie popołudniowego słońca często "wypalają" jasne fragmenty zdjęcia.
Wskazówka: zrób zdjęcie tego samego obiektu z tego samego kąta w ciągu dnia, aby zapoznać się z dostępnym oświetleniem. Bądź kreatywny. Jeśli chcesz podkreślić cienie, użyj białej kartki, aby odbijać światło.
2. Dodaj warstwy, aby wzbudzić zainteresowanie
Choć prosty, minimalistyczny wygląd jest zawsze modny, spróbuj urozmaicić swoje zdjęcia, dodając warstwy i mieszając różne tekstury. Tryb portretowy w smartfonie pozwoli Ci łatwo nadać zdjęciom głębię, rozmazując tło.
Wskazówka: zamiast bezpośredniego zdjęcia, spróbuj zrobić je przez okno, aby odbicia były na pierwszym planie, lub dodaj liść z boku obiektywu, aby stworzyć naturalną ramkę.
3. Używaj funkcji zdjęć seryjnych
Kiedy fotografujesz dynamiczne sceny, np. na koncercie, nie rób tylko jednego zdjęcia. Użyj trybu ciągłej serii, aby uchwycić wiele klatek w krótkim czasie. Dzięki temu będziesz miał więcej materiału do wyboru i unikniesz zdjęć z zamkniętymi oczami czy nietrafioną miną.
Wskazówka: nie zniechęcaj się liczbą zdjęć, które musisz wykonać, zanim znajdziesz to idealne. W moim przypadku często tylko 10% zdjęć nadaje się do publikacji.
