Każdy z siedemnastu najmniejszych krajów na świecie ma powierzchnię mniejszą niż 320 km kwadratowych, a gdyby je połączyć, ich całkowity rozmiar byłby nieco większy niż stan Rhode Island w Stanach Zjednoczonych Ameryki.
Od Watykanu po Palau, te małe kraje zachowały swoją niezależność i stały się uczestnikami światowej gospodarki, polityki, a nawet inicjatyw na rzecz praw człowieka. Wszystkie te kraje oprócz jednego (Watykanu) są pełnoprawnymi członkami Organizacji Narodów Zjednoczonych.
My skupimy się tu głównie na Watykanie, ale w trakcie naszych podróży odwiedziliśmy także inne mniejsze Państwa np. San Marino.
Będąc we Włoszech, pomimo, że zazwyczaj stronimy od wielkich ośrodków miejskich, odwiedziliśmy obowiązkowo Watykan. O Watykanie a dokładniej o Kaplicy Sykstyńskiej i fresku Stworzenia Adama, pisaliśmy także tu: Tam gdzie stworzono Adama
Z dziesięciu wymienionych poniżej małych krajów, Watykan jest tym najmniejszym na świecie. Jest jednak potężny, ponieważ jest bardzo wpływowy pod względem religijnym: służy jako duchowe centrum kościoła rzymskokatolickiego i ojczyzna papieża. Watykan, oficjalnie zwany Stolicą Apostolską, znajduje się w otoczonym murem obszarze włoskiej stolicy Rzymu.
Ten mały kraj oficjalnie powstał w 1929 roku w wyniku ustaleń Traktatu Laterańskigo z Włochami.
Populacja liczy około 1000 obywateli, z których żaden nie jest stałym rezydentem.
Lista najmniejszych krajów na świecie
1. Watykan, – powierzchnia 0,44 km².
2. Monako – powierzchnia 1,95 km², ludność 37 831, ze stolicą w Monako.
3. Nauru – powierzchnia 21,3 km², ludność 10 084, ze stolicą w Yaren
4. Tuvalu – powierzchnia 26 km², ludność 9 876, ze stolicą w Funafuti
5. San Marino –powierzchnia 61,6 km², ludność 31 448, ze stolicą w San Marino
6. Lichtenstein – powierzchnia 160 km², ludność 36 925, ze stolicą w Vaduz.
7. Wyspy Marshalla – powierzchnia 181 km², ludność 52 634, ze stolicą w Majuro.
8. Saint Kitts i Nevis – powierzchnia 261 km², ludność 54 191, ze stolicą w Basseterre.
9. Malediwy – powierzchnia 300 km², ludność 396 tys., ze stolicą Male.
10. Malta – powierzchnia 316 km²
Wiedzieliście, że Toruń był kiedyś stolicą? 21 kwietnia 1809 roku, decyzją Napoleona Bonaparte, Toruń został stołecznym miastem Księstwa Warszawskiego na czas wojny polsko-austriackiej
Może na początku przypomnijmy sobie genezę utworzenia Księstwa Warszawskiego. Jak wiemy, w 1795 roku monarchowie Rosji, Prus i Austrii wzajemnie uzgodnili traktat, zgodnie z którym przeprowadzono trzeci i ostatni rozbiór Rzeczypospolitej, który oznaczał zniknięcie Polski z mapy. Mniej więcej w tym samym czasie we Francji coraz większe znaczenie zyskiwał I Konsul tego kraju, a później Cesarz Francuzów i Król Włoch – Napoleon Bonaparte.
14 października 1806 roku wojska napoleońskie pokonały oddziały prusko-saksońskie w bitwach pod Jeną oraz Auerstadt, co 13 dni później Napoleon uroczyście celebrował, wjeżdżając do Berlina, a jednocześnie zbliżając się do byłych granic Polski zajętych przez Prusy. Kolejnym celem cesarza francuskiego był drugi koalicjant antyfrancuski, a więc Rosja. Polskie armie takie jak Legie Północne czy Legiony Polskie we Włoszech, dowodzone przez generała Jana Henryka Dąbrowskiego, walczyły u boku Francuzów, wskutek czego zainicjowane zostało m.in. zwycięskie powstanie wielkopolskie i wygrana bitwa pod Frytlandem w okolicy Pomorza. W 1807 roku zawarto traktat tylżycki, który poskutkował powstaniem Księstwa Warszawskiego.
Toruń został włączony w granice utworzonego Księstwa. Tak naprawdę już po klęsce Prusaków pod koniec 1806 roku wojska Napoleona wkroczyły do opuszczonego Grodu Kopernika. W tym czasie armia francuska była wyczerpana, wygłodzona oraz obdarta po wojnach z Prusami. Z każdym kolejnym miesiącem nasze miasto zyskiwało na znaczeniu dla Napoleona, gdyż Toruń stał się „szpitalem” jego wojsk. W 1807 roku liczba zwożonych rannych osiągnęła liczbę ok. 7 000 wojskowych. Jednakże utrzymanie armii francuskiej spoczywało na mieście, przez co był to czas bardzo niekorzystny dla Torunia.
Francuzi traktowali miasto jak teren okupowany. Znaczna ilość artystycznego wystroju toruńskich kamienic zniknęła, majątki i dobra grabiono, traktując to jako warunki reparacji wojennych na rzecz zwycięzcy, a właścicieli usuwano z ich domów. Toruń był także dla Napoleona punktem strategicznym, gdzie przebiegała linia komunikacji armii i zwożono zapasy.
14 kwietnia 1809 roku rozpoczęła się wojna polsko-austriacka, będącą częścią V koalicji antyfrancuskiej, a tydzień później Napoleon zdecydował o tymczasowym przeniesieniu stolicy Księstwa Warszawskiego do Torunia. Było to spowodowane wkroczeniem wojsk austriackich do Warszawy i 48-godzinnym rozejmem na opuszczenie miasta przez Wojsko Polskie. Toruń pełnił funkcję centralnej siedziby wojsk przez niespełna trzy tygodnie.
Jednakże Gród Kopernika musiał się w tym okresie bronić przez nacierającymi wojskami austriackimi, które połączyły się z armią pruską. Po ataku, nieudanej próbie opanowania mostu nad Wisłą, brakach w ciężkiej artylerii i zdecydowanej odmowie komendanta twierdzy toruńskiej gen. Stanisława Woyczyńskiego o kapitulacji, Austria wycofała się na południe, a oblężenie Torunia zakończyło się fiaskiem. Co ciekawe, w czasie gdy Toruń był stolicą Księstwa Warszawskiego, 11 maja zapadła uchwała rządu o postawieniu przed Ratuszem Staromiejskim pomnika Mikołaja Kopernika, a inicjatorem był podobno sam cesarz Napoleon Bonaparte.
Toruń był jedną z najważniejszych twierdz na terenach Księstwa. Intensywne rozbudowy fos i palisad oraz ogólny rozwój fortyfikacji pogorszyły stosunki Francji z Rosją. Zapowiedzią wojny pomiędzy tymi cesarstwami były przemarsze na wschód tysięcy wojsk francuskich, niemieckich i polskich przez toruńską twierdzę. Nie mogło być inaczej niż fakt, że za swoimi wojskami kroczył Napoleon, który 2 czerwca 1812 roku zjechał do Torunia. Tablica pamiątkowa pobytu ówczesnego cesarza Francji widnieje na gmachu poczty głównej na Rynku Staromiejskim, gdzie w tamtym czasie funkcjonował Hotel de Varsovie. Bonaparte opuścił miasto cztery dni później.
Po klęsce na terenach rosyjskich, Francuzi przystępowali do opóźniania marszu armii ze wschodu. Jednak był to okres kompletnie rozbitej i zdziesiątkowanej stratami oraz chorobami armii Księstwa Warszawskiego. Ostatecznie 21 stycznia 1815 roku prezydent i rada miasta opuścili Toruń, a do połowy września miasto znajdowało się pod wojskową władzą Rosjan. W wyniku postanowień Kongresu Wiedeńskiego, to władze pruskie oficjalnie przejęły Toruń.
