Mrozu - Koncert

W 2009 ukazał się jego debiutancki album zatytułowany: Miliony monet. Poza solową płytą jego głos można usłyszeć na płytach czołowych polskich raperów oraz wykonawców reggae.

Mrozu to producent muzyczny, kompozytor, który łączy blues, soul i rock’and’rolla. Jest zdobywcą wielu muzycznych nagród, szturmem podbił listy przebojów, a jego numery: Jak nie my to kto, czy Nic do stracenia zna cała Polska.

W 2010 wziął udział w jedenastej edycji programu Taniec z gwiazdami. W tym samym roku Mrozu otrzymał nominację do nagrody MTV Europe Music Awards w kategorii Najlepszy polski wykonawca. Wokalista był także nominowany do nagród: Eska Music Awards, VIVA Comet Awards, Superjedynki oraz Złote Dzioby. W dniu 11 marca 2014 nakładem Warner Music Poland ukazał się trzeci album studyjny piosenkarza: Rollercoaster który uzyskał status platynowej płyty. Album: ZEW, który był nominowany do Fryderyków w kategorii alternatywa, pokrył się złotem i zyskał uznanie wśród fanów i krytyków muzycznych. 

Pod koniec lutego 2019 ukazał się singiel: Napad, promujący najnowszy, piąty album: Aura. 

Rok 2019 był dla artysty wyjątkowy również przez wzgląd na okrągłą, dziesiątą rocznicę działalności na scenie.

Ania Rusowicz: Muzyczna Podróż w Lata 60. i 70.

Lubicie brzmienie lat 60-tych? Muzyka Ani Rusowicz z pewnością Wam się spodoba. Ania Rusowicz z początku upodobała sobie polski bigbit, z czasem napisała piosenki sięgające do estetyki psychodelicznego bluesrocka.

 

 

Ania Rusowicz jest córką Ady Rusowicz - gwiazdy polskiego bigbitu. Gdy miała siedem lat, jej matka zginęła w wypadku samochodowym. Zanim rozpoczęła solową karierę, Ania Rusowicz w latach 2005-2007 śpiewała w zespole Dezire, z którym nagrała album: Pięć smaków.

 

Podczas festiwalu w Opolu w 2011 roku Ania Rusowicz wykonała piosenki swojej matki. Kilka miesięcy później ukazała się pierwsza płyta: Mój big-bit, na której znalazły się zarówno autorskie piosenki ale także przeróbki utworów śpiewanych przez matkę w latach 60. i 70. 

 

 

Podobieństwo Ani Rusowicz do matki jest uderzające. Nie chodzi tu tylko o głos, ale wokalistka świadomie ubierała się i malowała podobnie do matki. Jej ruch sceniczny do złudzenia przypominał to, co robiła na scenie Ada Rusowicz. Szybko po pierwszej płycie przyszły pomysły na drugą. Tu już nie był bigbit co wydawać mogło się biznesowo ryzykowne tym bardziej, że za swoją debiutancką płytę w 2012 roku Rusowicz zebrała cztery Fryderyki. Jednak wtedy zrezygnowała ze śpiewania utworów matki.

 

Rok później, w 2013 roku ukazał się drugi album Ani Rusowicz. Album zawierał wyłącznie premierowe piosenki. Druga płyta Ani Rusowicz okazała się ostrzejsza od debiutu. Była bardziej psychodeliczna i bluesowa, ale wciąż zorientowana na lata 60., częściowo 70. co słychać zwłaszcza w śpiewie wokalistki. 

 

 

Brzmienie instrumentów na tej płycie brzmiały szorstko a sama wokalistka kojarzona zaczęła być z takimi artystami jak The Black Keys, przetwarzających muzyczną tradycję, niż samych lat 60. z Niebiesko-Czarnymi, Breakoutem czy Czesławem Niemenem.

Wspomnienie o Ryszardzie Riedlu - Cree

W 2019 roku przypadła 25. rocznica śmierci Ryszarda Riedla. Gdyby wokalista do dziś żył, kilka dni temu, obchodziłby sześćdziesiąte czwarte urodziny. W związku z tym Sebastian Riedel i zespół Cree postanowili uczcić to wydarzenie serią bluesowych koncertów upamiętniających twórczość legendarnego wokalisty Ryszarda Riedla i zespołu Dżem. 

Czerwony jak cegła, List do M., Sen o Victorii i inne hity wykonane na żywo przez Sebastiana Riedla i zespół Cree pozwalają odbyć sentymentalną podróż do pierwszych lat działalności legendarnej grupy Dżem. W trakcie koncertu zobaczyć można oryginalne fotorelacje i filmy krótkometrażowe z życia Ryśka Riedla i Dżemu.

Zespół Cree został założony w 1993 roku w Tychach przez Sebastiana Riedla i Sylwestra Kramka. Nazwę pomógł wymyślić ojciec Sebastiana, Rysiek Riedel, który zawsze fascynował się życiem i historią Indian. Sam także wspominał, że chciałby mieć zespół o takiej nazwie. Syn spełnił marzenie ojca i tak powstał zespół Cree.

Ogólnopolski debiut Cree odbył się w 1997 r. podczas I Festiwalu Młodej Kultury a pierwszym sukcesem było zdobycie Grand Prix VI Olsztyńskich Nocy Bluesowych. Następnym etapem na drodze Cree do zaprezentowania swojej twórczości szerszej publiczności był koncert w Sali Kongresowej w Warszawie, jako support przed Johnem Mayallem.

W grudniu 1998 roku zespół nagrał swoją pierwszą płytę. W roku 2000 wokalista zespołu Cree, Sebastian Riedel zajął drugie miejsce w kategorii: najlepszy wokalista bluesowy w plebiscycie miesięcznika: Twój Blues. Jednym z najważniejszych wydarzeń tego roku dla zespołu było podsumowanie 10-letniej działalności artystycznej. Z tej okazji zespół wydał płytę pt. Parę lat.

W grudniu 2007 roku zespół Cree wydał kolejną, piątą już płytę: Tacy sami. Płyta zebrała dobre recenzje w prasie muzycznej.

W maju 2018 roku zespół Cree wystąpił we Wrocławiu na Thanks Jimi Festival poświęconym Jimiemu Hendrixowi. Wraz z ponad 7 tysiącami gitarzystów – uczestników festiwalu zagrali utwór: Hey Joe, bijąc tym samym Gitarowy Rekord Guinnessa. Obecnie zespół Cree pracuje nad nowym materiałem na kolejną płytę.

Mottem zespołu i jego myślą przewodnią są słowa często używane przez Sebastiana Riedla jest:

Żeby żyć trzeba grać, żeby grać trzeba żyć.

Zespół Cree występuje w składzie:

- Sebastian Riedel - gitara, śpiew, harmonijka

- Sylwester Kramek - gitara

- Lucjan Gryszka - gitara basowa

- Kuba Majerczyk - perkusja

- Adam Lomania - instr. klawiszowe

Boogie Woogie Blues

Zdarzyło Wam się wyjść na koncert, na którym muzyka była dla Was zupełną nowością? Tak było po raz pierwszy gdy usłyszałem boogie-woogie. Wszechobecne popowe brzmienia powoli wypierają z naszej pamięci ten najpiękniejszy rodzaj muzyki, czyli muzyki granej na instrumentach. Dzięki boogie – woogie, nie tylko poznacie dobre rytmy, ale możecie przetańczyć całą noc. Ale czym jest to całe boogie woogie?

Najprościej mówiąc boogie-woogie, jest to styl gry fortepianowej zapoczątkowany przez Afroamerykanów. Rozwinął się w latach dwudziestych ubiegłego  roku w Chicago i St. Louis. Nadawano tam instrumentom klawiszowym szczególną moc.

Po raz pierwszy nazwa tego stylu pojawiła się w utworze Pinetop's Boogie. Słowa boogie – woogie wielu z Was mogą się kojarzyć z piosenką Boogie Woogie Bugle Boy, czyli wielkim hitem grupy The Andrews Sisters. Jest to piosenka z czasów II wojny światowej opowiadająca o wirtuozie trąbki wcielonym do armii. Piosenka była nominowana do nagrody Academy Award w kategorii Best Song.

Boogie – woogie to także bardzo żywy taniec. Ten styl wziął swoją nazwę od tego stylu muzycznego. Jest to taniec dynamiczny, o dużym zakresie ruchów. Tańczony jest do muzyki boogie – woogie, ale także rock ‘n’ rolla. 

Żeby poczuć boogie - woogie, zachęcam do posłuchania fragmentu koncertu Boogie Boys. Słuchając tego fragmentu koncertu odkryjemy, że instrumenty klawiszowe, nie muszą nam się kojarzyć tylko z Chopinem.

Boogie Boys

Boogie Boys to polski kwartet muzyczny wykonujący utwory w stylu boogie woogie, z domieszką czarnego bluesa. Zespół tworzą dwaj pianiści: Bartłomiej Szopiński (który odpowiada także za wokal oraz organy Hammonda) i Michał Cholewiński, kontrabasista Janusz Brzezinski oraz perkusista Miłosz Szulkowski. Z grupą współpracuje gitarzysta Piotr Bienkiewicz.

Zespół Boogie Boys koncertował w większości krajów europejskich, występując u boku największych gwiazd bluesa i boogie woogie. Zagrali również na urodzinowym koncercie Vince'a Webera.

Boogie Boys występowali na festiwalowych scenach większości imprez boogie woogie na starym kontynencie. Supportowali m.in. przed Alem Copleyem, Aną Popović, Daną Gillespie, Erikiem Burdonem, Johnnym Rawlesem, a także MoFo Party Band.

Kujawsko-Pomorskie Press Foto 2022

Znamy już laureatów konkursu Kujawsko-Pomorskie Press Foto 2022, których zdjęcia można zobaczyć w Galerii Artus w Toruniu. Wystawę jest czynna w dniach od 30 sierpnia do 11 września (pon. - pt.  w godz. 10:00-19:00; w sobotę i niedzielę w godz. 12.00-19.00). Wstęp wolny.

  

 

Wystawa jest doskonałą okazją do zapoznania się z fotografią reporterską z regionu, która zyskała uznanie w konkursie skierowanym do fotoreporterów z naszego województwa. Nagrodzone zostały najlepsze fotografie w czterech kategoriach.

   

Do konkursu Kujawsko-Pomorskie Press Foto 2022 (konkursu-spadkobiercy odbywającego się w latach minionych przeglądu zdjęć Regional Press Photo) prezentowane są zdjęcia fotoreporterów zatrudnionych w redakcjach prasowych, internetowych i agencjach fotograficznych, a także freelancerów pracujących dla różnych redakcji. Warunek był jeden – przesłanie zdjęcia wykonanego na terenie województwa kujawsko-pomorskiego w okresie od 1 stycznia 2021 do końca 2021 roku. Liczyła się oczywiście wartość merytoryczna i celne przedstawienie tematu.
 

Na wystawie zobaczycie fotografie i zestawy zdjęć docenione ze względu na najwyższe wartości informacyjne, merytoryczne i techniczne, jednocześnie niepozbawione oryginalnej wizji autora.

Na wystawie znalazły się dwa zdjęcia (w kategorii Kultura) których jestem autorem i wykonane zostały podczas Blues na Świecie Festival w 2021 roku. 

Śląski Blues. Śląska Grupa Bluesowa

W polskiej kulturze Śląsk i blues to połączenie, które zaskakuje, ale ma głębokie korzenie. Dla większości z nas Śląsk kojarzy się z węglem, gwarą śląską czy kluskami śląskimi. Jednak niewielu zdaje sobie sprawę, że Śląsk ma także swoją wyjątkową bluesową historię, która zasługuje na szczególne miejsce w muzycznym dziedzictwie Polski.

Michał Giercuszkiewicz był przyjacielem wokalisty Dżemu Ryszarda Riedla. Od ok. 1996 roku zamieszkał w domu na tratwie zbudowanej na Jeziorze Soliński

Moje pierwsze zetknięcie z bluesem w śląskim wydaniu było całkowicie przypadkowe, ale niezwykle udane. Trafiłem na koncert Śląskiej Grupy Bluesowej w Hard Rock Pub Pamela w Toruniu. Było to wydarzenie nie tylko muzyczne, ale i fotograficzne – miałem okazję uwiecznić wyjątkowe momenty tego występu. Jednak zanim o samym koncercie, warto cofnąć się do korzeni tego niezwykłego fenomenu.

O Śląskim Bluesie Polska usłyszała po raz pierwszy w latach 70. XX wieku za sprawą legendarnego Silesian Blues Bandu (SBB). Pod wodzą Józefa Skrzeka, zespół zaczął od blues-rocka, by wkrótce stać się jednym z najważniejszych przedstawicieli progresywnego rocka w Polsce. Jednak Józef Skrzek szybko poszedł w kierunku muzyki elektronicznej i eksperymentalnej, pozostawiając bluesa w rękach swojego młodszego brata.

Agnieszka Łapka, to artystka sztuk plastycznych – malarstwo, grafika – i jednocześnie wokalistka bluesowa

Jan "Kyks" Skrzek, młodszy brat Józefa, pozostał wierny bluesowi, stając się ikoną tego gatunku w Polsce. Przez lata przewodził Śląskiej Grupie Bluesowej, formacji, która była swoistą ekstraklasą bluesa. Tworzyli ją muzycy o niezwykłym dorobku artystycznym i pozycji w środowisku muzycznym.

Leszek Winder muzykować zaczął na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. W 1971 roku wraz ze swoim pierwszym zespołem przygotował muzykę do przedstawienia opartego na Skowycie Allena Ginsberga.

Kyks zyskał miano mistrza w harmonijnym łączeniu amerykańskiego bluesa z kulturą Górnego Śląska – jego językiem, mentalnością i humorem. Śpiewał po śląsku i wplatał w teksty codzienne życie regionu, tworząc muzykę autentyczną, żywą i pełną emocji.

Krzysztof Głuch, pseudonim artystyczny Kris – polski pianista jazzowy i bluesowy, kompozytor, aranżer oraz muzyk sesyjny

Kyks koncertował z Śląską Grupą Bluesową do samej śmierci. Jego ostatnie występy odbyły się w styczniu 2015 roku w Toruniu, Gdyni, Elblągu i Częstochowie. Pośmiertnie został uhonorowany Nagrodą im. Wojciecha Korfantego w 2016 roku, a jego popiersie zdobi Galeria Artystów na pl. Grunwaldzkim w Katowicach.

Michał Kielak - harmonijką ustną zainteresował się w wieku 15 lat. W 1995 roku nawiązał kilkuletnią współpracę z bydgoską grupą Green Grass

Nowa Era Śląskiej Grupy Bluesowej

 

Po odejściu Kyksa, pałeczkę wokalistki przejęła Agnieszka Łapka – artystka znana z charakterystycznego niskiego głosu i współpracy z grupą Ości. Wraz z nią, Śląska Grupa Bluesowa kontynuuje swoją muzyczną misję, występując z niesłabnącą energią.

Mirosław Rzepa (z lewej) - gitarzysta i basista bluesowy, multiinstrumentalista, kompozytor

Koncert w Toruniu – Śląska Grupa Bluesowa w 2020 roku

 

Rok 2020 zespół rozpoczął koncertem w toruńskim Hard Rock Pub Pamela – miejscu, które od lat wspiera muzykę na żywo i obchodziło wówczas swoje 22. urodziny. Na scenie pojawił się skład:

• Agnieszka Łapka (wokal),
• Leszek Winder (gitara),
• Mirosław Rzepa (gitara basowa),
• Michał Kielak (harmonijka ustna),
• Krzysztof Głuch (instrumenty klawiszowe),
• Michał Giercuszkiewicz (perkusja).

Publiczność miała okazję doświadczyć nie tylko bluesowego kunsztu, ale i prawdziwej śląskiej pasji do muzyki. To spotkanie potwierdziło, że Śląski Blues, choć może mniej znany, wciąż ma moc dotykania serc.

Popularny w Toruniu Hard Rock Pub Pamela obchodzi w 2020 roku swoje 22. urodziny.

Śląska Grupa Bluesowa - Gazeta Wyborcza Toruń