Cardada to fascynujące miejsce, podobnie jak podróż ultranowoczesną kolejką linową, która zabierze Cię z Orseliny z 395 m n.p.m., gdzie kończy swój bieg kolejka linowa Locarno - Madonna Del Sasso, do Cardady na wysokość 1340 m n.p.m. Dzięki 5 minutowej podróży zobaczyć można najniżej i najwyżej położony punkt Szwajcarii. Na południu - Lago Maggiore, a na zachodzie - wysokie Alpy Pennińskie ze szczytem Dufourspitze. Wszystko to ponad tętniącym życiem miastem Locarno.
System kolejki linowej Cardada Cimetta został zaprojektowany przez architekta Mario Botta i zainaugurowany w czerwcu 2000 roku Zaprojektował on stacje oraz zadbał o projekt kabiny o jej charakterystyczny kształcie - kropli deszczu. Dzięki lekkiej konstrukcji ze stali i szkła przez całą podróż można podziwiać wspaniałe widoki na Locarno i nie tylko.
W połowie ubiegłego wieku, Cardada i Cimetta były głównie miejscami docelowymi dla entuzjastów sportów zimowych, którzy wspinali się po górskich ścieżkach z nartami na ramionach. Brak transportu ograniczał dostęp do tej uroczej szerszemu gronu a jedynie nieliczni turyści i narciarze mogli podziwiać zapierające dech w piersiach widok na dorzecze jeziora Maggiore.
Na początku lat pięćdziesiątych specjalny zespół pod przewodnictwem prezesa Luigi Pedrazziniego rozpoczął ważny projekt budowy kolejki linowej łączącej Orselinę i Cardadę. Budowa pierwszej kolejki linowej rozpoczęła się w 1952 roku i zakończyła się 26 grudnia tego samego roku, ostatecznie dając każdemu dostęp do tego pięknego miejsca.
Dzięki entuzjazmowi turystów i okolicznych mieszkańców, w pierwszym roku otwarcia kolejki linowej przetransportowano ponad 68 589 osób. Ośrodek turystyczny Cardada w tym czasie znacznie się rozwinął.
Na przestrzeni lat system kolejki linowej był kilkakrotnie modernizowany. Najistotniejsze zmiany nastąpiły w 1984 roku, kiedy kabinę wymieniono na nowocześniejszą i bardziej przestronną. Następne zmiany ponowiono w 2000 roku, kiedy kolejka przeszła gruntowny remont.
Inne miejsca warte odwiedzenia: MAPA GPS: 5QGR+9Q Orselina, Szwajcaria
Nie ma chyba milszego i wygodniejszego sposobu by dostać się do Sanktuarium Madonna del Sasso w Orselinie, które góruje nad Locarno. Mam już pewne doświadczenie w podróży podobnymi kolejkami - chociażby w Como czy Budapeszcie. Podczas mojego pobytu w Locarno, w wagonikach nie było tłoczno, ale w sezonie trzeba czekać w długich kolejkach. Uwaga! Za podróż Standseilbahn Locarno - Orselina, zapłacisz tylko gotówką a sama podróż nie jest tania. Nie masz jednak innej alternatywy, oprócz wspinaczki po schodach.
Dlaczego krowy biegają po łąkach z zawieszonymi na szyjach dzwonkami? Dlaczego w oknach nowoczesnych budynków wciąż montuje się ciężkie drewniane okiennice? Dlaczego niektóre kolejki górskie do dzisiaj poruszają się za pomocą wiekowych mechanizmów? Bo taka jest tradycja.
Tak Agnieszka Kamińska w swojej książce "Szwajcaria. Podróż przez raj wymyślony" tłumaczy fakt używania do dziś wiekowych mechanizmów, które z pietyzmem funkcjonują także w Funicolare Locarno.
Książkę "Szwajcaria. Podróż przez raj wymyślony" możesz kupić w Empiku, a korzystając z letyshops, otrzymasz zwrot gotówki.
Historia Kolejki Locarno - Madonna del Sasso - Orselina
Wszystko zaczęło się w 1896 r. kiedy to Francesco Muschietti, Giuseppe Varenna i Domenico Rigola złożyli wniosek o koncesję na budowę kolejki linowo-terenowej prowadzącej do Sanktuarium Madonna del Sasso. Otrzymali go w następnym roku, ale ponieważ jeden z inicjatorów zmarł, a inny wyemigrował, nic się właściwie nie wydarzyło, dopóki nie utworzono nowego komitetu z inicjatywy Giovanniego Pedrazziniego. W skład nowego komitetu wszedł Domenico Rigola, jedyny ocalały z pierwszych trzech inicjatorów. Poza nim w komitecie znaleźli się Luciano i Francesco Balli. W ten sposób 19 czerwca 1903 r. powstało Towarzystwo Budowy Kolejki: Locarno - Madonna del Sasso - Orselina.
Projekt budowy kolei linowej został opracowany przez Giuseppe Martinoli, inżyniera z Blenio, a projektem technicznym zajął się Bosshard, inżynier z Zurychu, odpowiedzialny m.in. za kolejkę linową w Dolder. Po zatwierdzeniu projektów, prace zostały powierzone firmie Garavatti z Varese i niezwłocznie rozpoczęte.
Stacja początkowa kolejki została zbudowana za domem rodziny Rusca. Poza licznymi ulepszeniami technicznymi, stacja początkowa nie zmieniła się od tego czasu.
Trasa kolejki o długości 813 metrów biegnie wzdłuż rzeki Ramogna i przebiega przez trzy gminy: Locarno, Muralto i Orselina. Punktem kulminacyjnym podróży jest wiadukt z jedenastoma łukami. W tym miejscu nachylenie kolejki jest najbardziej strome i wynosi ok 30%.
Koszty budowy kolejki, szacowane na 325 000 CHF, ostatecznie wyniosły 469 965 CHF.
O tym, że ludzie stojący za budową kolejki byli dalekowzroczni, świadczy fakt, że już podczas prac myśleli o jej przedłużeniu do San Bernardo i Brè. Marzenie to spełniło się dzięki kolejce drugiej generacji - Cardada Cimetta - zbudowanej w 1952 r., którą można dostać się na szczyt góry Cimetta (1670 m n.p.m.).
Budowę linii kolejki - Standseilbahn Locarno - Orselina, rozpoczęto pod koniec 1904 r. Ukończono ją w nieco ponad rok, a pierwsi pasażerowie mogli ją przetestować już 16 lutego 1906 r.
Kolejka zaczęła działać 1 marca 1906 r. W 1907 r., czyli w pierwszym roku pełnej eksploatacji, przewieziono 116 529 osób i 611 psów. Dwa lata później liczba pasażerów wzrosła do 146 999 osób.
W ciągu ostatnich dziesięciu lat, kolejka przewoziła średnio 350 000 osób rocznie.
Charakterystyka kolejki i wrażenia z podróży
Długość trasy: 825 metrów
Przewyższenie: 173 metry
Prędkość: ok. 12,6 km/h
Pojemność wagonu: 70 osób
Sama podróż to niezwykłe doświadczenie. Wagonik powoli wspina się w górę, a za oknem dachy Starego Miasta w Locarno ustępują miejsca panoramicznemu widokowi na błękitną taflę Jeziora Maggiore i ośnieżone szczyty Alp. To krótka, ale bardzo intensywna podróż w czasie i przestrzeni.
Godziny otwarcia, rozkłady jazdy i ceny
Kolejka otwarta jest przez cały rok.
Przejazd w obie strony: dorośli 7,20 CHF, dzieci 3,60 CHF
Przejazd w jedną stronę: dorośli 4,80 CHF, dzieci 2,20 CHF
