Aleksandrów Kujawski - 114 TSF

Aleksandrów Kujawski – miasto oddalone o kilkanaście kilometrów od Torunia, ma historię tyleż bogatą – mimo swego stosunkowo krótkiego rodowodu – co zapomnianą, tudzież nieznaną.

Dlatego to tutaj poprowadziły drogi 114. Toruńskiego Spaceru Fotograficznego formie motywu przewodniego: Zapomniane rubieże historii miasta (niegdyś) przygranicznego.

Tak sformułowany motyw przewodni kolejnego TSF odwoływał się do historii miasta, w którym splotły się kultury kilku nacji reprezentujących różne wyznania. Przygotowany przez Krzysztofa Skowrońskiego spacer ukazał również przygraniczny niegdyś charakter miejscowości, która została założona a następnie długi czas funkcjonowała właśnie na granicy dwóch ówczesnych cesarstw – Imperium Rosyjskiego oraz Cesarstwa Niemieckiego, co niewątpliwie determinowało jej charakter oraz sposób życia mieszkańców Aleksandrowa Kujawskiego.

Miejsce spotkania 114. TSF było jednocześnie miejscem, w którym znajduje się jeden z najcenniejszych i najbardziej zdewastowany zabytków Aleksandrowa Kujawskiego – w miejscu Dworca Kolejowego.

Spod dworca wszyscy obecni uczestnicy udali się się na wschodnie rubieże miasta, gdzie była szansa odwiedzić cmentarz prawosławny a następnie do miejsca, w którym urządzony był cmentarz żydowski, a aktualnie posadowiony jest symboliczny pomnik ku czci Żydów aleksandrowskich.

Następnie, po minięciu siedziby Miejskiego Centrum Kultury trasa spaceru fotograficznego prowadziła na teren Parku Miejskiego, wpierw w części przylegającej do MCK, a chwilę później na ogrodzony jego fragment urządzony przed Pałacykiem Trojanowskich.

Kontynuując marsz w stronę granicznej niegdyś Tążyny, nawróciliśmy wchodząc w ulicę Kościelną przechodząc jednocześnie obok terenów starej cegielni parowej, a u wylotu ww. ulicy mijaliśmy Kościół pw. Przemienienia Pańskiego.

 

Dworzec Kolejowy w Aleksandrowie Kujawskim. Najdłuższy w Europie

Dworzec kolejowy w Aleksandrowie Kujawskim to jeden z najcenniejszych zachowanych obiektów architektury dworcowej w Polsce, a jednocześnie najdłuższy budynek dworcowy w Europie. Niestety, patrząc na jego większą część, można poczuć żal, bo obiekt wymagał wielu lat remontów.

 

 

W przeszłości dworzec w Aleksandrowie Kujawskim stanowił jeden z najważniejszych punktów transportu kolejowego na granicy Królestwa Polskiego – między zaborem pruskim a rosyjskim. W drugiej połowie XIX wieku przebywał tam i sprawował urząd car Aleksander II. Obiekt cieszył się także popularnością wśród artystów, takich jak Edward Stachura czy Maria Danilewicz-Zielińska.

 

 

 

Pierwotny budynek dworca, wzniesiony w latach 1860-1862, był znacznie skromniejszy niż obecny. Już wtedy jednak znajdowały się w nim pomieszczenia biura ruchu drogi żelaznej, stacji telegrafu międzynarodowego, sala rewizji celnych, urząd pocztowy, bufet, komfortowa poczekalnia oraz pokoje gościnne. Po otwarciu linii do Ciechocinka 28 czerwca 1867 roku, Aleksandrów Kujawski stał się ważnym węzłem kolejowym.

 

 

Po wizycie cara Aleksandra II dworzec został rozbudowany w stylu neorenesansowym, przybierając okazałą formę, dostosowaną do potrzeb cara i jego dworu. Powstało wówczas imponujące, południowe skrzydło. Północne skrzydło przekształcono w reprezentacyjne komnaty dla dostojnych gości, tzw. carskie pokoje, charakterystyczne dla dworców pierwszej klasy. W tych apartamentach car przyjął niemieckiego cesarza Wilhelma I, który odwiedził dworzec 4 września 1879 roku.

 

 

Pomimo tych prestiżowych wydarzeń, dworzec w Aleksandrowie Kujawskim pełnił przede wszystkim funkcję ważnego węzła transportowego na granicy Królestwa Polskiego, Rosji i Prus. Obsługiwał pasażerów w luksusowych warunkach oraz przewoził duże ilości towarów. Jednak w okresie międzywojennym stracił swoje znaczenie i stał się prowincjonalnym przystankiem.

 

 

Do 2008 roku dworzec należał do Polskich Kolei Państwowych. Obecnie znajduje się w posiadaniu miasta i od tego czasu przechodzi stopniowe prace remontowe oraz restauracyjne.

 

W głównej części budynku wymieniono instalację elektryczną oraz stolarkę okienną i drzwiową. Położono nowe tynki i podłogi, a w holu ułożono wielobarwną posadzkę. Pomieszczenia strychowe zaadaptowano na przestrzenie użytkowe, do których prowadzi nowa klatka schodowa oraz winda.

W sali restauracyjnej przywrócono oryginalną kolorystykę i odtworzono ceramiczną posadzkę. Zrekonstruowano sztukaterie, a boazerie poddano konserwacji. Odrestaurowano także żeliwne kolumny, a całość uzupełniło stylizowane oświetlenie, w tym okazały żyrandol.
 

Inne miejsca warte odwiedzenia: MAPA

GPS:52°52′32″N 18°41′49″E

Aktualizacja: 24.10.2024 r.