Kolejka linowa Pec pod Sněžkou - Śnieżka

Szczyt Śnieżki można zdobyć pieszo, na przykład rozpoczynając wędrówkę w Karpaczu. Można to zrobić także zimą, o czym wspomniałem wcześniej w tekście - Śnieżka Zimą. Jednak istnieją inne alternatywne sposoby dotarcia na Śnieżkę. Na Śnieżkę można wjechać kolejką linową z czeskiej miejscowości Pec pod Sněžkou. Zapraszam Was na wycieczkę, a raczej przejażdżkę, na najwyższy szczyt Czech oraz najwyższy szczyt województwa dolnośląskiego, który jest również częścią Korony Polki. 

 

Kolejka linowa Pec pod Sněžkou - Růžová hora - Sněžka to dwuczęściowa kolejka linowa w Karkonoszach. Pierwotna kolej krzesełkowa została uruchomiona w 1949 roku, a stacja pośrednia Růžová hora była stacją przesiadkową. Eksploatacja istniejącej kolejki z 1949 roku zakończyła się w 2012 roku, a budowę nowej linii kolejki, tym razem gondolowej (której trasa została przedłużona bliżej miasta Pec pod Sněžkou), rozpoczęto jesienią 2011 roku. Finalnie, w 2013 i 2014 roku kolejka została zastąpiona na tej samej, nieco wydłużonej trasie przez kolejkę linową, która znowu składa się z dwóch niezależnych kolejek linowych z centralną stacją na Růžovej horze.
 

Historia kolejki linowej na Śnieżkę

 
Tuż po zakończeniu wojny, Ministerstwo Transportu Czech, rozważało budowę kolejki linową na Śnieżkę. Pierwotnie zamierzano poprowadzić kolejkę przez Dolinę Olbrzymia Kopalnia dalej przez Wąwóz Rudnik do Karkonoskiej Chaty, a stamtąd na szczyt Śnieżki. Ze względu na ochronę przyrody i możliwe problemy eksploatacyjne na stromym zboczu najwyższej czeskiej góry, tor został przeniesiony na dzisiejszą trasę przez Růžová hora i dolną stację położoną bliżej Peca.

 

  
Budowę kolejki linowej rozpoczęto w 1946 r. od wylesienia pasa na dole trasy. W trakcie budowy zbudowano pomocniczą towarową kolejkę linową. Właściwy montaż kolejki odbył się w latach 1947-1948. Wstępny budżet z 1947 r. wynosił łącznie 4 796 900 CZK.
 
Kolejka linowa została wyprodukowana przez Transporta Chrudim na podstawie licencji szwajcarskiej firmy Von Roll, oznaczenie typu to VR 101.
 
Dolny odcinek na Růžová hora został oddany do użytku 15 stycznia 1949 r., górny odcinek został przetestowany 10 listopada 1949 r. i działał od 1 lipca 1950 r. Kolejka cieszyła się dużym zainteresowaniem, w pierwszym roku jej eksploatacji z kolejki skorzystało 112 200 pasażerów.
 

 

Z powodu wiatru i oblodzenia zdążało się, że lina spadała z podpór w górnej sekcji gdy sekcja nie była eksploatowana. Z tego powody, w latach 1962-1963 Transporta Chrudim zmieniła położenie lub wysokość niektórych podpór. Ten zabiegi na niewiele się zdały. Lina dalej spadała z podpór. I tak w 1968 roku kolejka linowa została na 5 dni wycofana z eksploatacji właśnie z powodu spadnięcia liny.

 
W 1980 roku, eksploatacja kolejki linowej na Śnieżkę musiała zostać tymczasowo wstrzymana z powodu niezgodności z wymogami nowych standardów bezpieczeństwa. W 1981 roku wznowiono funkcjonowanie kolejki, ale wkrótce ponownie Państwowy Nadzór Techniczny Federalnego Ministerstwa Transportu ją wstrzymał. Wszystkie niedoskonałości zostały skorygowane w 1982 roku, kiedy kolejka ponownie zaczęła kursować.
 

W przeszłości kolejka była obsługiwana przez Czechosłowackie Koleje Państwowe i Koleje Czeskie, w rozkładzie jazdy była prowadzona jako linia nr 4g, później 049 i 904. Ostatni raz w książkowym rozkładzie jazdy była w latach 1997/1998 . W 1997 roku Koleje Czeskie przekazały go bezpłatnie miastu Pec pod Sněžkou (51% udziałów) i gminie Malá Úpa (49% udziałów), a w 1999 roku Pec pod Sněžkou został jego jedynym właścicielem.
 
Od 1 lipca 1997 roku kolejka jest obsługiwana przez Lanová dráha Sněžka, a.s., spółkę akcyjną zarejestrowaną 1 kwietnia 1997 roku, w której miasto Pec pod Sněžkou posiada 71 procent udziałów.
 
W 2008 roku wydano pozwolenie na budowę nowej kolejki gondolowej. Budowę nowej kolejki linowej na trasie rozpoczęto 1 września 2011 r., kiedy przekazano plac budowy, a w październiku 2011 r. rozpoczęto prace przygotowawcze na terenie przyszłej dolnej stacji w Pecu pod Śnieżką. W dniu 13.05.2012 r. przerwano eksploatację na górnym odcinku Růžová hora – Śnieżka, aby w okresie letnim można było rozebrać tor. Dolny odcinek Pec pod Sněžkou - Růžová hora działał do 2 września 2012 r.
 

Budowa i uruchomienie nowej kolejki linowej na Śnieżkę

 
Budowę nowej kolejki oficjalnie rozpoczęto 22 września 2011 r., koszty miały wynieść 300 mln CZK, z czego dwie trzecie pokryto z funduszy europejskich. Nowa kolejka miała zostać oddana do użytku wiosną 2014 roku. Kolejka to dwusekcyjny pasażerski podwieszany jednolinowy system obiegowy typu GD4 z odpinanymi czteroosobowymi kabinami włoskiej firmy LEITNER A.G. Ostateczne koszty wyniosły 311 mln koron, z czego niecałe 80 mln koron zapłaci miasto Pec pod Śnieżką, reszta jest finansowana z funduszy Unii Europejskiej.

 

Latem 2013 roku kolejka była prawie ukończona, a do września lina komunikacyjna została naciągnięta. Pierwsze przejazdy próbne kabin odbyły się 9 października 2013 r., testy obciążeniowe zakończono w listopadzie, a dolny odcinek kolejki został uroczyście oddany do użytku 20 grudnia 2013 roku.
 
Eksploatację na pierwotnym górnym odcinku zakończono wcześniej bo w maju 2012 roku. Jesienią rozpoczęto montaż nowej stacji górnej. Latem 2013 r. zainstalowano podpory kratowe (z wzorem oryginalnych podpór), a w październiku zainstalowano linę transportową. Pierwsza jazda próbna odbyła się 11 listopada, a następnie testy warunków skrajnych. Cały tor od Peca do Śnieżki został ukończony w 2013 r. jednak górny odcinek został zatwierdzony przez Zarząd Kolejowy na początku 2014 r. i został oddany do eksploatacji 22 lutego tegoż roku.
 

W listopadzie 2021 r. zmodyfikowano profil podłużny górnej części kolejki linowej w pobliżu stacji Śnieżka. Pierwotna podpora nośna nr 17 została zniesiona, a pierwotna podpora nośna nr 18 (nowy numer to 17) została zwiększona o 2,7 m. Celem było uzyskanie większego nacisku. W tej części toru lina narażona jest na działanie podmuchów wiatru i oblodzenia, co spowodowało jej niedokładne działanie w krążkach i możliwość jej uszkodzenia.
 

Stacje kolejki linowej na Śnieżkę

 

- Pec pod Sněžkou (826 m n.p.m; oryginalna kolejka linowa: 890 m n.p.m.)

- Růžová hora (1334 m n.p.m.; oryginalna kolejka linowa: 1354 m n.p.m.)

- Śnieżka (1594 m n.p.m.)

 

Inne miejsca warte odwiedzenia: MAPA

GPS: 50°42'22.9"N 15°44'02.8"E

 

Kolejka linowa Como - Brunate Funicolare

Kolej linowa Como – Brunate która odwiedziliśmy to jedna z najciekawszych kolei linowych we Włoszech (Lombardia). Łączy ona miasto Como z wioską Brunate. Linia ta działa od 1894 roku i jest używana zarówno przez turystów, jak i zwykłych mieszkańców. 

 

 

Ta niezwykła kolej linowa została otwarta w 1894 roku i pierwotnie obsługiwana była przy pomocy silnika parowego. W 1911 roku zespół trakcyjny kolei linowej Como - Brunate został zmieniony na zespół zasilany silnikami elektrycznymi. W latach 1934 - 1935 kolej linowa Como - Brunate przeszła gruntowny remont a w 1951 roku całkowicie zmodernizowano jej wagony.
 
Dolna stacja znajduje się w sąsiedztwie nabrzeża Jeziora Como, na północny wschód od centrum miasta Como. Jest to około 400 metrów na północ od stacji kolejowej Como Lago obsługiwanej przez pociągi Trenord z kierunku Mediolanu i 1,4 km na wschód od stacji kolejowej Como San Giovanni na głównej linii kolejowej z Zurychu do Mediolanu.

 

 

W połowie sierpnia 2011 r. po gruntownym przeglądzie kosztującym de facto. 800 000 EUR, kolej zyskała nowe wagony które zbudowała firma Gangloff za dodatkowy koszt ok. 1 miliona euro każdy. Nowe wagony są klimatyzowane, mają 12 metrów długości i 2,1 metra szerokości i przewożą 81 pasażerów. Wagony pomalowane są w kontrastowych kolorach, z których jeden jest liliowy, a drugi czerwony.
 
 
Linia ma długość 1084 metrów, z czego dolne 130 metrów znajduje się w tunelu. Pozostała część linii znajduje się na poziomie gruntu lub powyżej niego. Podróżując koleją linową można zobaczyć rozległe widoki na Jezioro Como i miasto Como. Na trasie kolei linowej istnieją dwa przystanki pośrednie tzw. przystanki na żądanie.
 
 
Górna stacja znajduje się w centrum Brunate z wejściami i wyjściami zarówno na górny jak i dolny poziom. Na górnym poziomie, plac oddziela stację od maszynowni, która ma galerię umożliwiającą publiczne oglądanie maszyn transportowych.
  
W okolicy Brunate są dwa punkty widokowe na miasto Como i Jezioro Como. Tu również zaczyna się wielu szlaków prowadzących na okoliczne wzgórza.
   

 

Inne miejsca warte odwiedzenia: MAPA

GPS: 51°10′37″N 20°45′20″E